ruh dengesi

En korkuncu şu, çok sevip de ömrümü vereceğim insanlarla bir uçurumda karşılaşırsam, eğer bir an bile olsun beni o uçurumdan atmaya kalkacaklarını sezdiysem, kimsenin hatırlamadığı geçmişte bir anda mesela, o kadar küçük belirsiz bi anda, çok belirgin ve açık olmasına lüzüm yok, bütün merhametim ve sen istesen de yapamazsın denilen o yer, hiç anlaşılamayan ve açıklamayan bi acımasızlığa dönüşebilir. Bununla yüzleşmek çok zordur, bu kadar sevgi doluyken, sarılıp affettiğine inandırırken birisini, o uçurumdan itebileceğini bilmek, sen bilirsin tamam da, insanların senin bunu yapamayacağına inanmaları, seni bir cinayetten daha çok yaralar. Nasıl inanırlar bu kadar gördüklerinin gerçekliğine? Bu çok ürkütücü bi şey.